Laatste dag, met een mooie afsluiting 😇

Vanochtend deed me denken aan Roncesvalles. We werden om 06:15 gewekt door een luidspreker die ons meldde dat het ontbijt klaarstond. Wij hadden na gisteren bedacht dat wij wat later zouden ontbijten en vertrekken. Dus wij wat later in een vrijwel lege ontbijtzaal. Self-service ontbijt, dus we konden nu ook iets meer westerse dingen op ons bord gooien. Zo at iedereen in ieder geval genoeg voor de tocht.

Dit laatste stuk van de tocht staat bekend als het moeilijkste stuk van de Kumano. De keizer-pelgrims uit vroeger tijden schijnen er vroeger over te hebben geklaagd. Voor ons was het net andersom: gisteren was moeilijk, vandaag viel juist wel mee! Iedereen liep goed en gemakkelijk.

In vroeger tijden (400 tot 200 jaar geleden) stonden er 10 theehuizen langs dit traject. Nu moesten we het doen met 1 vending-machine halverwege waar we koude cola uit konden trekken. Ik heb zelf niet het gevoel dat dat vooruitgang is. Ik denk na over welke uitvindingen hebben bijgedragen aan het vervangen van 10 theehuizen door één vendingmachine.

Het traject is weer zeer mooi. Weer met weinig afslagen en geen bewoonde wereld. Dat is echt wel anders dan in Europa. Daar zijn altijd wel afslagen naar dorpjes, bezienswaardigheden etc. Hier alleen af en toe een ‘shrine’ langs de weg zelf en nauwelijks afslagen.

Het eindpunt van onze tocht is wonderschoon. Het tempelcomplex van Nachi Taisha. Dat het inmiddels is gaan regenen kan ons niet schelen. We genieten van dit einde van onze tocht.

Met rein tempelwater zegen ik mijn kinderen. Zij zijn nu echte pelgrims. Ik zegen hun hoofd, hart, handen en vooral voeten. Voeten die nog veel paden zullen bewandelen. En ik hoop vooral hun eigen pad. Daarna zegen ik ook Bernou. Ik spreek daarbij de hoop uit dat ik met haar mee mag blijven lopen. 

Dan lopen we nog naar een echt mooi eindpunt. En deze pagode is ook het eindpunt van deze blog van vier dagen pelgrimeren.

Tot mijn volgende pelgrimstocht!